ته دل یک دختر پیچیده

 من و همسر جان در آدم و حوا

منتظر شما فرشته ها هستیم!

بیان گناهامونو بنویسین همینقدر رک و صادقانه که تا حالا!

بیان خوبی هامونو بنویسین که حداقل  من یکی که واسه زندگی کردن اگه تشویقم نکننن کم میارم! 

بیاین دستمونو بگیرین که "چراغ های رابطه تاریکند"...

 حرفم نمیاد .شدم اسیر یه بغض تلمبار. بعدشم چی بگم؟ مرثیه که گفتن نداره. انگار دلم سوراخ شده و دیگه ته نداره .(تازه شده اندازه عشقم به تو! ) انگار مردم.

میخوای بدونی روزهامو چطوری سپری میکنم؟ لای چرخ دنده های ساعت  ...فکرهای تلخ دارن منو .... من دارم از پا میافتم.دارم  چرخش زمین را احساس میکنم.چرخش اتاق رو. افتادت سقف رو. من بد میخوابم و گریه هام انگاری دیگه تمومی نداره.این زخم لعنتی هنوز تازه هست.  من جدا به یه روانشناس احتیاج دارم که منو نقد نکنه! منو بفهمه! مثه یه سبک یا یه کیس جدید.

 من دارم داغون میشم چون تو چشمای تو خودمو اونجور که باور دارم هستم نمیبینمو این غم لعنتی از شونه های من بزرگ تره..  بعدشم من اصن نمیتونم هیچی از خودم بگم به چشمهای تو که میتونم؟ تازه اصن نمیشه که  بشه وقتی من گم شدم.میدونی  انگار یکی منو کات کرده آ دیگه paste نکرده ،کمرنگم...نیستم...اصن از بودن خسته ام...هیچکی نمیدونه چقدر خسته ام . میدونی من اول فکر میکردم ما به هم نزدیک تر شدیم(میشیم) و اون فاصله هه که به قدر نگفتن از آقای تصادف بود دیگه نیست و ما چفت هم میشیم...من خیال میکردم تو بگی بیا توی بغلم بی پناه من! و ...اما میبینم که چه آسون هی میشه فکر بد کرد درباره من! میفهمم چه بدجور میشه به عشق شک کرد...من میدونم که نگفتن همون دروغ گفتنه...

 ببین من میدونم خوب هم میدونم که اگه احساس من به تو خود خود عشق نبود نمیشد اینقدر بیشتر از اینکه باهات باشم مال تو باشم...من خودمو میشناسم من میدونم که خیلی تورو میخوام...خیلی تورو میخوام...خیلی تورو میخوام...میدونم واسم آخرشی...میدونم با من آمیخته شدی...زندگی منو زنگی کردی...بعد دادی به من...میدونم که همیشه با همه وجودم بهت عشق ورزیدم ..که شیرینی زندگی من شاید جدا تنها شیرینی زندگی من باشی! تنها مزه خوب! تو چرا نمیدونی؟ به من بگو!

» راستی من دوباره شاعر شدم این روزا ...هی خودمو این جنون رو بالا میارم. اما میخوام تو فکر من کپک بزنن این زجه ها من نمینویسمشون.

» این نیز بگذرد.

" خوشبختی...!!!
از دیروز تا حالا دارم به حال یکی قبطه میخورم.
آخه اونقدر رفته بود تا حال وقتی داشت تو تونل مترو لندن گیتار میزد که , 2 حالت بیشتر نداشت:
اگه بهش پول میدادن , کاسبی شو میکرد!
اگه بهش پول نمیدادن , زندگی شو میکرد!"

همسر جان خوشفکر من نوشته... دلم عمیقا برای همصحبتی باهاش تنگ میشه...قابل درکه نه؟

گمونم اونقد ترسیده از عاقبت سیاه در سیاه در سیاه من نوعی حرفامو خوندین که اون جمله ما همون شب آشتی کردیم را ندیدین هیچکدوم! شایدم بخشیده شدگی من نوعی به این زودی واستون اونقد عجیب غریب و تا مرز ناممکن بوده که باور نکردین ! شاید غیر نالیدن کجایی کجایی اونقدر اسم همسر جان اینجا نیومده که باور کنین که راستی راستی من همسری دارم اینجوری! که صاحب نظر هست و نظرش خطاپوش ! نمیدونم...چی بگم؟...میمردم اگه منو نبخشیده بود.

میدونین همون شب چهارشنبه همسر جان گفت که با من میمونه و میذاره تا بهش نشون بدم که عشق زندگی من هست ...منو بغل کرد و بوسید ... بعدش چمدونشو بستم و با هم خوب خوابیدیم و پنجشنبه رفتیم سر کار و ظهرش همسر جان رفت...از اون موقع ما با هم تلفنی چن باری صحبت کردیم ...همسر جان  واسم اس ام اس داده :

من رو نصف النهار مبدا هستم درحالی که تو مقصدمی...

من دوهزار بار تا حالا خوندمش...مثه وقتایی که میشینم صدای پیغامهای تلفون قدیمی را هزار بار گوش میدم...مثه وقتی یه ترانه را دوهزار بار گوش میدم...

اگه یه روز بری سفر، بری ز پیشم بی خبر / اسیر رویاها میشم،دوباره باز تنها می شم
به شب میگم پیشم بمونه،به باد میگم تا صبح بخونه /بخونه از دیار یاری،چرا میری تنهام میذاری؟
اگه فراموشم کنی،ترک آغوشم کنی / پرنده دریا میشم ،تو چنگ موج رها می شم
به دل میگم خاموش بمونه،میرم که هرکسی بدونه / می رم به سوی اون دیاری که توش منو تنها نذاری
اگه یه روزی نوم تو ،تو گوش من صدا کنه / دوباره باز غمت بیاد که منو مبتلا کنه
به دل میگم کاریش نباشه بذاره درد تو دوا شه/ بره توی تموم جونم،که باز برات آواز بخونم
اگه بازم دلت می خواد که یار یکدیگر باشیم / مثال ایوم قدیم بشینیم و سحر پا شیم
باید دلت رنگی بگیره دوباره آهنگی بگیره /بگیره رنگ اون دیاری که توش منو تنها نذاری
اگه می خوای پیشم بمونی، بیا تا باقیه جوونی / بیا تا پوست به استخونه، نذار دلم تنها بمونه
بذار شبم رنگی بگیره، دوباره آهنگی بگیره / بگیره رنگ اون دیاری که توش منو تنها نذاری
اگه یه روزی نوم تو ،تو گوش من صدا کنه / دوباره باز غمت بیاد که منو مبتلا کنه
به دل میگم کاریش نباشه بذاره درد تو دوا شه /بره توی تموم جونم،که باز برات آواز بخونم
اگه یه روزی نوم تو ،تو گوش من صدا کنه /دوباره باز غمت بیاد که منو مبتلا کنه
به دل میگم کاریش نباشه بذاره درد ت جابه جا شه  /بره توی تموم جونم ،که باز برات آواز بخونم

راستش  هنوز ته دلم خیلی بدجوره ...هیچکی نمیدونه چرا...یه جورایی اسن نیستم...یه جورایی گم شدم...همه بدنم درد میکنه و خسته هست و همش گریه ام میگیره یه حالی هستم که هی بم میگن کجایی؟ من احساس میکنم گم شدم و نمیدونم کجام یا کی هستم من دلم یه آینه میخواد من دلم بیتش میخواد من دلم میخواد یه نفر با من حرف بزنه و منو به من درس بده.

گاهی آدم فکر میکنه به یه چیزایی که بد هستن بعدش خیال نه! باور داره که  تو زندگیش هیچوقت واسش از این چیزا اتفاق نمی افته شک نداره که این چیزا مال دیگران هست ...بعدش ...دلم نمیاد بگم ... فرق من با بابا چیه؟

 امشب mbc2 فیلم love story  را گذاشته بود...دیدم و  حسابی گریه کردم.

یه جمله قشنگی داره که دوبار گفته میشه :

Love means never having to say you're sorry

یعنی همیشه تا ته امکان وجودیت عشق ورزیده باشی که جای هیچ گله ای نباشه...که بی خودخواهی همچی همهجوره عشق ورزیده باشی که ... هیچکی اندازه من مقصر نبوده  این منو دیوونه میکنه.

من چرا اینقدر گند زدم؟

من چرا اینقدر گند زدم؟

(حرفهای ته دلم...اوناییش که مال تو هست اینجا نیست...باید در گوشت بگم...عزیز دل من

» تو اون اوضاع صدای روشن شدن کامپوتر اومد...همسر جان نوت بوک داره و کامپیوتر خونه مدتهاس مال منه...همسرجان نوت بوک را نمیاره خونه این روزا که تو خونه مال من باشه نه مال کار...فکر کردم نکنه هایپرنیت باشه و وبلاگم معلوم باشه...گفتم لطفا پنجره ها رو ببند...میدونستم این کارو میکنه ...مطمئن بودم اما استثنا ها رو نادیده گرفته بودم...

اونقدر از گریه زیاد و هیچی نخوردن حالم بد بود که با اینکه کلی احساس وبلاگ خوانده شدگی داشتم خیلی دیر و به زور پا شدم...در اتاق را که باز کردم پنحره وبلاگمو بست...من ولی مطمئن بودم...وقتی پرسیدم گفت بیا توی بغلم...من نشستم اونطرف...دیگه گریه ام نمیومد...بهم گفت این بود صداقتی که ازش دم میزدی؟ گفت اونوقت تو به من ایراد میگیری که دوستت ندارم؟ که باهات خوب رفتار نمیکنم؟؟ تو !!که به من خیانت میکنی؟ گفت اونوقت به بابات ایراد میگیری؟؟ اینه ته دل تو؟؟؟ همش اونه؟؟ خواب اونو میبینی؟؟ به اون فکر میکنی؟؟ میشماری چن بار بهت گفته خانمی؟؟؟ گفت ...گریه کرد...خیلی بد بود.

تا ۷ صبح گریه کردم...بهش گفتم تورو خدا وبلاگ را تمامشو بخون من تورو دوست دارم! من فقط تورو عاشقم!...گریه کرد...تو سر خودش زد...گفت تو آقای تصادف را دوست داری که به خاطرش دروغ میگی...گفت از زندگیت میرم بیرون...گفت  دوست دارم ولی نمیخوام جلوتو بگیرم...وای خدایا به یاد آوردن اون لحظه ها هم بده...

چجوری بگم چقدر بده که کسی که همه چیز تو هست از دست تو درحال له شدن باشه و تو هرکاری کنی بدتر شه؟ 

همه بدنم میلرزید...قبول کرد که بخوابیم...۹ از خونه رفت بیرون...

آقای تصادف زنگ زد واسه احوال پرسی گفت همسر جان یه آهنگ شهرام ناظری را از صب داره گوش میده...گفتم ولم کن! گریه کردم...

خوندن وبلاگ همه چی را بدتر کرده بود...عصر بهم گفت که همه چی تموم شده...گفت بهونه گیریام ومال اونه و به خاطر اون دور شدیم از هم...گفتم نه! گفتم اگه نگفتم مال اینه که دور شده بودیم! خیلی باهاش حرف زدم...از همه تنهایی ها...از همه خاطره ها....از وقتایی که از بس عاشقشم میرم تو پیراهن اون سمت تخت اون میخوابم...از وقتایی که هرچی میبینم دلم میخواد اونم ببینه...از جاهای خوندنی کتاب ها که خط میکشم که وقتی میاد واسش بخونم...از اینکه همه میدونن من چقدر دوستش دارم حتی آقای تصادف هم میدونه...از اینکه من میخواستم درست رفتار کنم و اشتباه کردم ....از اینکه همه انرژی منه و وقتایی که نیست هیچی نیستم...از اینکه چقدر قبولش دارم ...چقدر آخرشه واسم...همه بدنم میلرزید...گریه امون نمیداد...گفت تو چرا ناراحتی؟ من باید ناراحت باشم؟؟...

خیلی سخت گذشت...شاید پیر شدیم یه کم...هنوز دست راستم رعشه داره...

با هم آشتی شدیم همون شب .

آقای تصادف دیروز نیومده بود سر کار ...همسر جان نتونست بهش بگه دیگه نیا دفتر...ظهر که همسر جان دوباره رفت سفر تلفن زد ...من بهش گفتم همه چیو... خداحافظی نکرد...ساکت بود.

حالا دیگه مکار نیستم...حالا خودم هستم دوباره! ... هنوز گریه ام بند نیومده اما...آخه صداقتم شرافتم اعتمادی که بهم داشته همه  رفته زیر سوال ...

دوستش دارم.

وقتی یهو همه چی همه جوره عوض میشه چجوری میشه همه اش را گفت؟ خیلی خلاصه میگم...فقط واسه اینکه بدونین! نه واسه اینکه یادم نره...که هیچوقت ممکن نیست.

» میخواستم تو وبلاگم بنویسم که کار همسر جان را خسته نمیکنه و این موضوع داره منو خسته میکنه که تینا هوفی (دقیقا این لغت مخصوص این بشر ساخته شده!! ) اومد نشست و شروع کرد تعریف کردن و اینا...سر تعریفاش من از همسر جان نظر میخواستم که همسر جان نه تنها نظر نداد که نگام هم نکرد...واسه تینا عادی بود که همسر جانی که مشغول کار هست نخواد تو یه بحث اجتماعی چرند شرکت کنه اما واسه من...من بغض کرده بودم که ارزش یه نگاه هم نداشته باشم...

» همیشه میشه بهتر یه کاری را کرد...من هی دارم سعی میکنم که اینجوری باشم...و احتیاج دارم بهم بگن آفرین!! بعدش همسر جان که آفرین نمیگه یه تذکر کاری بهم میده که هیچی ربط به من نداشت و اشتباه کس دیگه ای بود...من هم بهونه کردم که چرا اینجوری میگی؟ و یهو ترکیدم! زدم زیر گریه!  گفتم تو با من بدرفتاری میکنی! نمیگی اسن یه هفته اینجایی! همش سر کاریم تازه نگام هم نمیکنی! جایی قرار داشت...هاج و واج نگام کرد و رفت...منم یهو از اینکه یه دقه هم واسه آروم کردن من نموند بیشتر عصبانی شده بودم رفتم از ترس اینکه دیده شم تو راه پله پشت بوم به گریه...آقای تصادف داش دنبالم میگشت...اما پیدام نکرد.

» یه نیم ساعت بعد که به خیالم چشام از سرخی دراومده بود اومدم کیفمو بردارم که برم که تینا گیر داد و منم یهو دوباره اشکم دراومد... جلو همشون ...از این بدتر نمیشد...هی میگفتن چی شده؟؟ آقای تصادف تا پای تاکسی باهام اومد و پرسید از فلان قضیه ناراحتی؟ (نمیدونم چجوری فهمیده بود) و دیوونه اسن یه هفته اینجاس  و اونم میخوای دعوا کنی باش؟؟ دوست داره! ...رفتم خونه که راحت و بی وقفه گریه کنم.

» همسر جان چن بار زنگ زد و گفت که نمیدونه چرا من اینقدر حساس شدم و نمیخواد منو ناراحت کنه و دوستم داره...گفتم باشه...ولی هجوم غصه هایی که عقده شده بود پدرمو در آورد...

» آقای تصادف زنگ زد خونه احوال بپرسه و خیالش راحت شه گفتم نمیخوام حرف بزنم! من اسن نمیخوام فکر کنم هر چی اون بکنه من بدترش را کردم میفهمی؟ نمیخوام اسن باهات حرف بزنم!  بهش برخورد.واسم مهم نبود...من دوست داشته شدن توسط همسر جان را میخواستم.

» رو تخت دراز کشیدم و تا وقتی همسر جان سه ساعت بعد اومد گریه کردم...به نظرم میومد که میتونست زودتر بیاد...اومد پیشم گفتم میخوام تنها باشم...رفت.

» نفس تنگی شدم...اس ام اس زدم به داداش مسیح که من و همسر جان دعوامونه و من حالم بده! و یه سراغی از من بگیر بگو نگران من بودی...

»همسر جان اومد سراغ بگیره ولی من خیلی خیلی حالم بد بود...اسن گریه امونم را بریده بود...طاقت گریه هامو نداشت رفت...

» تو حال داشت به من فکر میکرد...رو تخت داشتم بهش فکر میکردم.

ادامه داره

با داداش همسر جان که هنوز جویای همسر هست شطرنج بازی میکنم...سعید (داداش دیگه همسر جان که جدیدا همکارمون هم شده و من خیلی دوسش دارم) داره بازی را نگاه میکنه...دوبار کیش کردم و حالا در حال شدیدا و اکیدا گیر انداختن رخ برادر همسر جان و زدنش هستم که یهو میگه آزی خانمی! کیش و مات!!

بعش قاه قاه میخنده و  میگه دو ساعته دارم مهره چینی میکنم واسه این کیش و مات! اونوقت تو همش هواست به کجاس؟  به این رخ بی ارزش !! بابا باختی!! 

سعید میگه آخه زنونه بازی میکنه! زنا اینجورین!!

یه جورایی راس میگه...منم میخندم! و به مبارزه های دیگه زندگیم فکر میکنم...

یادتونه گفتم مامان خانم من حالا حالا ها اجازه نمیداد رادیاتور ها و شومینه روشن شه ؟ بعدش چن روز پیش شیشه های خونه مامان اینا بخار گرفته بود ...داداش مسیح به شوخی گفت: نمردیم و دیدیم این خونه از بیرون گرم تر باشه!! :))

مامان خانم حافظ کره زمین هست...صرفه جویی و درست مصرف کردن هر قدر هم سخت باشه مامان خانم پایه اش هست!

مثلا هیچوقت از کیسه زباله که اندازه سطل هست استفاده نمیکنه...همون نایلن بزرگا که توش خریدها را میاره خونه را مصرف میکنه...این کار یعنی به ازای هرچی خواستی بریزی تو سطل یه دور خم شی در کیسه (که چون اندازه سطل نیست همیشه رو هم افتاده هست ) را باز کنی و کارت را انجام بدی...اما مامان خانم با رضایت این کارو میکنه...واسه بازیافت سطل های مختلف داره...تو همه کارهاش چطوری بهینه کردن انرژی را در نظر میگیره...دور ریختنیهاش خیلی کمه...مامان خانم دکتراش را محیط زیست گرفته و درساشو تو زندگیش به کار میبره.

مامان خانم من دوست  واقعی و حامی زمین هست...امیدوارم من هم دست از تنبل بودن تو این چیزا بردارم و ازش یاد بگیرم این چیزارو...

ادامه :

و اما بعدش همه رفتن و من فرتی تلفن زدم به همسر جان که واسش بگم چیارو! بعدش هی تو این مدت که نبود - عین همیشه نبودن هاش -  نشده بود یه کم تعریف کنم واسش چون هی گرفتار بود و هی یکی داشت میرفت زیر ماشین و اون یکی گم شده بود اون سومی میخواس بگه آقا این چند؟ میگفت دیس ایز ا ویندو!  یا هی تو مترو داشتن راهشونو پیدا میکردن یا داش رانندگی میکرد یا  تو اتاق یکی کنارش بود و عرف نبود آدم با زنش عشقولانه حرف بزنه! 

بعدش گفتم سلام خوشتیپ روزگار ! الان میتونی حرف بزنی ؟ گفت بگو عزیزم! خوبی؟گفتم خوب خوب! آخ جون که میشه! من دلم لک زده واسه اینکه یه کم واست تعریفات کنم! چقدر بد بود این مدت همه اش نتونستم حرف بزنم! حرفا هی تو گلوم مونده! حالا امروز رو میگم فقط که کمه و اینا! فلانیا اومدن خونمون کیک پختیم! (: بارک الله!)  کلی خوب بود بعدش فال ورق گرفتیم ! (خنده ) میدونی تو فال سعید یه پرنده بود که...بعدش من بش گفتم که خیال میکنم که با برکت هست (: من باید برم! بعد زنگ بزن!) کی؟ (در حال قطع کردن هس) (: ۵ دقیقه یا ۱۰ دقی.) ...یه ربع بعد دوباره زنگ میزنم: سلام عزیز دل! الان خوبه؟ (: بگو خوشگله!) هیچی! بعدش سعید گف این سنگه بزرگه و من گفتم تو مثه اون گل هستی ...و آقای تصادف (باید برم! قطع.) بغض میکنم که چرا اقلا خوب خداحافظی نمیکنه! بعدش یادم میاد به یه سری کمبود محبت های قبلی و اینا! زودی جلو فکرامو میگیرم که دیوونه شوهرت داره کارشو کلی خوب انجام میده! بده وجدان کاری داره؟ خوب بود هی مدیون ملت بودین؟  سر شام تک زنگ میزنه...میگیرمش: (:سلام! مجبور شدم برم! الان تو مترو هستیم) سلام! اول بگم بهت یه وقت خیال نکنی که من درک نمیکنم که تو یهویی باید بری و نمیشه باهات حرف زد ها!! (مرض دارم بگم بزرگم مثلا!!) من از دست تو هیچی ناراحت نمیشم کلی هم ذوق کاردرستیت را میکنم! دلم فقط از زمونه میگیره! (میخنده! : خوب دیگه چه کار میکنی؟ (اسن یادش رفته بحثمون چی بود! و ناتموم موند و اونم سر آقای تصادف!! خیال میکنم شاید موضوع واسش جالب نیست پس عوض میکنم! ) شاید ۷ تا جمله میگم که دوباره باید بره...تنها میشم و دیگه خیلی کم میارم! یادم میافته که هرچی تو این مدت آخر شبا که دیگه هی کسی از مسافرا رو گاز نیس بهش زنگ زدم هم خوب حرف نزده مثه همیشه که بعدش میگه خوب جلو هم اتاقیم که نمیشه عزیزم عزیزم بگم!! و من هی نمیفهمم که وقتی من موبایل میگیرم چرا نمیتونه دو دقیقه از اتاق بیاد بیرون! کلی فکرهای بد بد منو به دندون گرفت...اینکه تو دفتر موقع ناهار نگاش به کامپیوتر هست نه به من اینکه ۸ ماهه قراره بریم فلان چیزو بخریم و هی میگه تنها نری! خودشم وقتی هست اسن وقت این کارا را نداره ! هی به اینکه لنت ترمز بو میده و من نمیدونم چیکار باید کرد! هی به اینکه وقتی میگم بچه دار شیم میگه وقت نداریم حالا و اگه یه کم بگم چی و چون؟ میگه خوب باشه! و همینطوری میگه از الکی! واسه اینکه منو بپیچونه! به چن تا چیز خصوصی ... یعنی افتادم به هق هق! با تلفن گرفتمش و باهاش خیلی کم درد و دل کردم! گفتم اگه این دوری ها باعث شه ما هی وقتی با هم هستیم بیشتر هر لحظه عشقمونو به هم نشون بدیم خوبه اما اگه هی فاصله بیافته بینمون خیلی بده! ما باید سعی کنیم! باید مواظب باشیم از هم دور نشیم ! دور از هم بزرگ نشیم! (عین اون قطعه گم شده هه! (سیلور استاین))   (نگفتم این چه شغلیه! آخه میدونم چقدر این کارو دوست داره و نمیخوام سد شم واسش!) گفتم اینکه وقتی ان روز هیچی نمیتونیم حرف بزنیم و تو نمیکنی یه وقت که میشه منو خبر کنی یا دو دقیقه واسه من از اتاق بیای بیرون که بشه دل منو گرم کنی مال اینه که تو هیچی فکر نمیکنی شاید این آخرین فرصت باشه...شاید من بمیرم امشب! شاید وقتی میای دیگه من نباشم! مال اینه که منو دوست نداری! اولویت تو نیستم!  ...خیلی گریه کردم...تقریبا زیاد حرف نزدم...گف گریه نکن! اشتباه میکنی! تو مهمترین چیز زندگی منی! .من از شدت گریه صدام در نمی اومد اون چون دوباره تو اتاق بود......شب به خیر گفتیم.

نیم ساعت بعد دوباره زنگ زد احوالمو پرسید..من هنوز داشتم گریه میکردم...گفت تو لابی نشسته و گفت من پنج شنبه پیش تو ام! (نگفت و نگفتم که دوباره پنج شنبه بعدی راهی هس!) گف حالت بد میشه یهو منو نگران نکن!....خوب از هم خداحافظی کردیم...

سعی کردم به خاطره های خوب فکر کنم...اول یهو به یاد یه خاطره خیلی خیلی قدیمی افتادم (نمیدونم چرا!) بعدش یهو دیدم اینقدر فاصله زمانی هست بین خاطره خوبه و الان (بسکه خنگ و خسته و گیر شده بودم همین یکی یادم اومده بود منم اتیکت تنها خاطره خوبی که به یاد مونده را بهش زده بودم! !) بعدشم که معلومه بازم حسابی گریه کردم (این دیگه تقصیر دیوونه بودم خودمه!)

--شب آقای تصادف باهام تماس گرفت (میخواس در مورد برکت سعید بدونه )  بعد از مدت ها خیلی حرف زدیم. درباره کار و بهبودش! درباره سعید و برکتش ! درباره من و نامردی هام ! (خباثت منو تو یه قضیه کاری فهمیده بود و داشت به روم می آورد و میپرسید کی آدم میشم من؟؟ ) بعدش یادم افتاد که سعید بهم عصری گفت شبیه تک دل هستی ! بعدش ورقش را که یه کم کثیف هم بود (اناری!) نشون داد آقای تصادف با خنده گفت چه دل کثیفی! و سعید گف این چیزی نیس! نگا پاک میشه! گفتم دیدی سعید گفت شبیه تک دلم من؟ آ گف دلم پاک میشه؟ گفت جدا خوشحال شدی که بهت گفت تک دل؟ گفتم آره! آ از اینکه امید به پاکیم داشت! گفت همینطوری گف! اسن کسی نمیگه تو دلت کثیفه! گفتم ولی من خوشحال شدم! گف  یه کم هیچی نگو ببین من نظرم چیه! تو خیلی خیلی قشنگ چیز تعریف میکنی! جدا هیچکیو ندیدم مثه تو اینقدر شیرین و پرانرژی حرف بزنه! اینو ننوشتم که بگم این این حرفو زد و همسر جان نزد! نوشتم که بگم من له بودم و احتیاج داشتم این حرفو بشنوم. ) خیلی باهوشی! خیلی با عشق کار میکنی! همه کارهایی که تحویل میدی توش زیبایی و حوصله هست! از هیچکی توقع نداری! و...  ( نمیخواستم هی به من فکر کنه و منو مرور کنه. گفتم بیا یه حرف دیگه ای بزنیم...گف دوباره وجدان درد نگیر! واسه من هم نترس! اسن بیا واسم یکی  پیدا کن که سی درصد شبیه تو باشه ! نه ده درصد هم بسه! همین فردا شب میرم خواستگاری! خوبه؟ قول میدم! نامرده هرکی بزنه زیرش!...خندید...من هم!

--شب به همسر جان و خودم فکر کردم...چرا هیچوقت نمیگه واسم روزهاتو تعریف کن؟ چرا چیزای خوشگلی که تو سفر سرش اومده را من وقتی میشنوم که تو یه جمعی هستیم؟ چرا قرار بود بریم سفر با هم یه تاریخ نمیذاره! چرا اسن ما داریم اینقدر کار میکنیم؟ چرا یه لحظه بیشتر نمیمونه بهتر خداحافظی کنه با من یعنی واقعا نمیشه؟ ...چرا؟ چرا؟ 

میگن اگه یه نفر بهت گفت خر باور نکن بگو اشتباه میکنی.

اگه دو نفر بهت گفتن خر باور نکن و بگو اشتباه میکنین!

اما اگه ان نفر بهت گفتن خر واسه خودت یه خورجین سفارش بده...

راس میگن نه؟ انتهای حماقت منم که خودم دارم میبینم خرم و خودم باور نمیکنم!

»(من نمیخوام به همسر جان بگم دست از کاری که ذوق داری واسش و زحمت کشیدی واسش و با رضایت خیلی زیادی بهش نگاه میکنی (یه بار حرف سر رضایت شغلی بود و گفت داره!)  بردار و  پیش من بمون! اینجوری زهر مارم میشه. اینجوری احساس میکنم بارش شدم.

» من نمیدونم بیشتر دلم میخواد پیشم باشه یا اینکه خودخواه نباشم! 

» من نمیدونم واسه چی هر وقت سعی میکنم مثه یه آدم وارسته حسابی رفتار کنم بهم خوش نمیگذره. 

دیروز با تینا و آقای تصادف و داداش همسر جان رفتیم خونه ما...همین جور یهویی...بعدش  کیک  گردویی درست کردیم و  قلیون کشیدیم و قهوه  خوردیم و انار دون کردیم و کلی خوش گذروندیم!!  هی فال گرفتیم!  فال حافظ و فال ورق و فال قهوه و اینا و اینا!  هی خندیدیم! هی سعی کردیم آقای تصادف و تینا جان آشتی کنن! (سر یه چیز چرتی دعوا بودن!!) بعدش سر فال  ...

آقای تصادف فنجونش سفید سفید بود!! حتی یه کم قهوه هم نذاشته بود بمونه توش!! (بابا اصفهانی!!)

آقای داداش جان همسر جان (بگم سعید بهتره خوب!!) که من هی میگم و باور دارم که فوق العاده هست !!  تو فالش خیلی واضح یه پرنده بزرگ بود که نشسته بود رو یه سنگ کوچیک! بعدش در این مورد خیلی حرف زدیم! من واسه اولین بار بهش گفتم که فکر میکنم خیلی با برکت هست!! و خیلی تاثیر میذاره!! و خیلی بزرگ هست و اون هی گفت این سنگ خیلی سنگین هست و نمیذاره من پرواز کنم و من هی گفتم تو هم خیلی بزرگی و اینا و اینا! گفتم تو مثه اون گلی میمونی که یه جایی که هست همه چیو عطرآگین میکنه! نمیتونه چیزیو گل کنه ولی همه چیو خوش بو میکنه! اون هم هی گفت خوب اون گل چی میشه؟؟ کی بهش آب میده؟ کی نور میده؟  اون گل چی میشه؟من احتیاج دارم یکی بهم کمک کنه! اون پرنده که چسبیده به یه سنگ سنگین چی میشه؟ چی از پرندگیش میمونه آخه؟؟  بعدش گفتم تو نمیتونی اون سنگ را به پرواز در باری ولی میتونی ببریش یه جای بالاتر و این کاریه که تو با همه محیط هایی که توشی میکنی!( آخه این بچه خیلی آدم هست!! جدی میگم...خیلی متفاوت هست...قالب نداره...رها هست ولی ول نیست...و راس میگم وقتی میگم برکت داره!! جدا آدمو تو سکوتش هم متحول میکنه! )  بعدش گفت ببین من یه نفر میخوام کمکم کنه...این سنگ خیلی سنگین هست! اونوقت آقای تصادف واسش مثال زد که تو کتاب مکتوب طرز تربیت فیل ها را نوشته بوده که وقتی کوچولو و بچه بودن اونا را میبستن به یه تنه درخت بعدش اونا هرچی سعی میکردن نمیتونستن خودشونو آزاد کنن...بعدش این فکر که اون تنه هه از اونا قویتره توشون نهادینه میشه اونقدر که حتی وقتی بزرگ و قوی هستن اگه با یه طناب زپرتی ببندنشون به یه نهال هم مقاومتی نمیکنن! ...من هم  بهش گفتم خودتو بهتر بشناس ...(آخه من جدی به این بچه اعتقاد دارم!!) گفتم به نظر من تو روحت مثه راننده یه ماشین هست که جسم تو هست حالا تو فقط گاز را نشون راننده دادی...اون هی داره با دنده یک به پدال گاز خیلی فشار میاره تا حرکت کنه...وقتی خودتو بشناسی میبینی این ماشین یه دنده هم داره ...بنزین میتونه سوپر هم باشه!! بعدش گف خوب من تا بیام اینا را بفهمم راننده هه از پا دراومده...منم گفتم یکی ممکنه در بیست امین زندگیش (من به تناسخ باور دارم) تو ۵۰ سالگی  بفهمه که یه چشم سومی هم داشته خوب اینکه تاحالا با چشم سومش ندیده بوده باعث نشده که اون دو تا چشمش کور شه! که !! خلاصه خیلی حرف زدیم...کلی خوب بود! بیچاره خونمون و گلدونا و حیوون هام  کلی وقت بود صداهای هیجانی شده نشنیده بودن!

راستی تینا هم دوباره شانسش گل کرد و بعد از اینکه برنده سفر ۳ روزه به وین شده بود حالا یه سکه از دفتر خودمون واسه خرید یه بلیط قطار برد!

خلاصه کلی کلی خوش گذشت...اما... 

ادامه داره...)

نمیدونم اینا همه آدم که هی اساسی شوکه میشدن که من ناهار میخوام نون بگیرم با  پنیر و سبزی و گردو بخورم و هی الهی بمیرم چرا ؟ آخه چرا؟؟؟ نه جدا چرا میکردن! چرا همه ناهار یه نفره منو خوردن!!؟؟

-- آهان نونش تازه بود!

گمونم وحشت عظیمی دارن کرم ها تو اون لحظه های دگردیسی...حس دیگه کرم نبودن؟! وحشت  یعنی چی بودن؟! نه؟ راس نمیگم من؟  نمیدونم کدوم قسمتشون آخر از همه تبدیل به پروانه میشه؟! کاش فکرشون نباشه!! که هی بخواد گیر بده این رنگ های جلف چیه؟؟! کاش قلبشون نباشه که هی بخواد از ترس تبدیل شدن به یه فاجعه به تاپ تاپ بیافته!  جدا گمونم وحشتناک باشه...یه جورایی شبیه تو دل یه تنهایی بزرگ یهو بالغ شدن...

حالا واسه چی دارم به این چیا فکر میکنم؟ نمیدونم !!  ...شاید مال تنهایی هست ...یا این خواب ها...شاید واسه اینه که دارم عوض میشم...هی بیشتر شبیه دیوونه ها!  نمیدونم چرا اینقدر میترسم از این تغییرات! شاید چون حق دارم! شاید چون مفعول هستم! شاید چون تنهام!

» هی یهویی میبینم باز حسم راس گفته...هی یهویی از الکی از یکی میترسم...حالا اسن نمیشناسم ها!! هی حس آدمها منو میگیره!...هی همه چی بام حرف میزنه...هی میرن تا ته حس یه ترانه ..هی شکننده میشم...چی بگم آخه؟ خلاصه هی یه مرگمه!

» عادت شده ! هی میرم تو آدم ها...شده واسم یه سرگرمی...هی از چشم های اونا دیدن...هی حسشون کردن...خوب واسه این هی طرز فکرم عوض میشه! هی نسبی تر! هی یه چیزایی واسم رنگ میبازه! همش خوبی هم نیس! گاهی مسموم میشم...گاهی دیگه نمیتونم عین قبلم باهاشون رفتار کنم...گاهی میخوام که نبینم و میبینم...گاهی جدا دلم میخواد کور مبشدم و نمیدیدم.

» میترسم همسرم منو نشناسه. اینو میفهمی؟

» میشه مسخره ام نکنین؟

" آب تا گردنم بالا آمد

آب تا لبهایم بالا آمد

آب از سرم گذشت...

من اما نمیمیرم

من ماهی میشوم"

نمدونم از کیه؟

چجوری آخه؟ دیدی بعضی حرفها چقد قشنگ هستن اونقدر که مینویسی گوشه زندگیت ؟؟ دیدی چقد فقط قشنگن بعضی حرفا؟؟ دیدی وقتی میخوای بهشون تکیه کنی چقد از سراب بدترن؟؟ ( اقلا دیگه این فکر که حتمی عیب از منه و کوچیکم واسه این حرفا رو نداره!) من اینروزها خیلی مشکلات دارم...مسئولیت کار های همسرجان که نیس!  کاری که جذبه ای میخواد که من ندارم!  ...نگرانی واسه داداش مسیحم و ناهید جان و هی فکر چه کنم چه کنم؟...ترس های از الکی که دچارشم و هی منو عین دیوونه ها میکنه!...فکر بچه دار شدن یا نشدن و تنها موندن...هی فکر فکر فکر هی کم آوردن هی مرور خاطره هی کمبود محبت کمبود همصحبت کمبود حمایت هی اینکه نکنه  همسرجان یهویی دیگه منو دوس نداشته باشه؟ هی فکر اینکه نکنه اینقد که باهوشه یهو  کلافه میشه از گاگولیت من؟ ...هی آقای تصادف ...هی فکر که فلان کارم اشتباه بود! بیصار کارم اشتباه بود! هی از ترس یه اشتباه دیگه همچی بدجور گند زدن که تا نرم بهش بگم : ببخشید! رفتارم مفتضحانه بود دلم راضی نشه!  ... هی آرمان آدم خوب شدن...اونجور که استاد میگه...آزاده ...بزرگ...عاشق...هی مچ خودمو گرفتن ...هی یکم حتی پیشرفت نکردن...

من دلم میخواد یکی بهم بگه همه چی درست میشه و من باورش کنم! من دلم میخواد نترسم از تموم فرداهایی که دارن میان...من دلم میخواد همین امروز به همه دغدغه هام بخندم! نه ان سال دیگه که این وبلاگ را میخونم!! من دلم میخواد اینقدر کوچیک نباشم...من دلم میخواد اراده داشته باشم! 

  آندرستند؟؟ افتاد عمق فاجعه؟؟؟ بعدش  آقای تصادف میگه " لآ إِكراةَ في دوستيً  قد تبین البامن گپیدن من البی من تنهایی چشیدن !! " (خداییش چه گپ های سوژه ای خوب داشتیم قدیما! چقدر چیز یادم میداد! )

یه دوست اینترنتی را  امروز بعد از دو  سال  دیدم با وب کم! بعدش اونم منو دید! اونوقتش گف  خیلی خوشحال شدم که بالاخره دیدمت! میگم من که این اواخر همش عکسم تو یاهو مسنجر بود!!؟ میگه خوب من فکر کردم شاید عکس خودت نباشه!! و از الکی گذاشته باشیش!

اینقدر من خوشگلم؟؟

» آخه آدم حسابی!! آدم دروغ بخواد بگه خوبشو میگه!! اسن خیلی خوبشو میگه ! کجای کاری تو؟؟؟

» اگه آدم حسابی بودی که بعد از دو سال هنوز رو صداقت من شک نداشتی!!

شما نیمه پنهان را دیدین؟ (تهمینه میلانی) یه جاییش هست یه خانم روشنفکر نویسنده به اون دختر جوون دانشجو (نیکی کریمی) که هرچی خونده از مارکس و تاریخ شوروی هست میگه تو از تاریخ کشورت چی میدونی؟ تو میدونی حسن صباح کیه؟

تو کتاب فروشی بودم ...وقتی بی صاحابی خوب هرچی هم بخونی باز وقت هست! ...یهو دیدمش...خداوند الموت...و حرف اون خانمه پیچید تو گوشم ...کلی هم کمیت داشت و به نظر میومد این آخر هفته را که هیچ این هفته را کاور کنه!! (حالا یه دقه هم نزاشتمش زمین!!) خوب بهتر از این چی؟؟ 

حسن صباح یا خداوند الموت در واقع سرکرده مبارزین با سلطه شدید عرب ها در ایران و کشورهای ایران بوده ...عرب هایی که کتابخونه ها را آتش زده بودن و  تدریس زبان فارسی را ممنوع کرده بودن و اله و بله ...بعدش از راه مذهب وارد میشه تا مردم شدیدا مسلمون اون زمان بپذیرنش و فرقه ای به نام باطنیه راه میندازه...بعدش یه سری هم فدایی مطلق داشته که مامور ترور بودن و اینا وقتی میخواستن فدایی مطلق شن میرفتم تو یه قلعه تا تعلیم ببینن و اونجا اختشون میکردن که دیگه همه فکر و حواسشون به کار باشه و وقتی لازم شد جونشونو بدن یه لحظه هم شک نکنن ! اگه هم کسی نمیخواس اخته شه میکشتنش که این یه راز بمونه ! بعدش هم میگه من امام زمان هستم و الان هم ظهور کردم و از این به بعد دیگه نیازی به نماز و اینا نیست و شما کافیه به زمین و آدمها خدمت کنین...حالا من تقریبا 20 درصدشو خوندم...خود کتاب که جالبه بعدش خیلی شیرین نوشته ( پل آمیر ) و ترجمه شده (ضبیح اله منصوری ) و فضای اون زمان هم جالبه از بس همه چی فرق داره با حالا...

خوندنی هست...جدا خیلی!! یعنی من تازه میفهمم تاریخ چقد میتونه خوب و سرگرم کننده باشه!!

»  با سانترال دفتر پیج میکنم "همکار های عزیز هرکی میخواد شب با ما (؟؟ از الکی میگم ما!! فعلا فقط خودم هستم!! ) بیاد بیرون با داخلی من تماس بگیره...میشیم سه تا ماشین  پر آدم ...که بریم آش بخوریم و قلیون بکشیم! ظاهرا بدجور بی کله رانندگی کردم ( اثر رانندگی تو تنهایی هست!)موقع برگشتن فقط دو نفر با منن! یکیش آقای تصادفه...نفر اول هم زودی پیاده میشه...ما خیلی وقته همو نادیده گرفتیم وحالا نمیشه...حداقل نیم ساعت تو راهیم! ...میگه هیچ فکرشو میکردی یه روزی بشه که این وقت شب با هم تنها تو ماشین باشیم؟ میگم نامردا هیچکی با من نیومد! و تو دلم میندازم گردن خدا و بازی هاش (امتحان هس آخه ؟؟؟). میگه چقد تند میری!  آسه برو دیر رسیدن بهتر از هرگز نرسیدنه!!  حرف میزنیم...با بعضی از حرفاش سرعت میگیرم...آخه نمیشه حواب داد و همش سوال داره...آخه من خیلی باید حرف بزنم تا یه کم منظورم معلوم شه و من هیچی انگیزه ندارم...میگه میتونی حرف بزنی و حل شه هر چی هست و دوباره عین قبل شیم میتونی نگی و نمیدونم چی بشه...میگم وقتی یه ظرف بلور ترک برمیداره اگه بخوای همیشه باشه باید دیگه ازش استقاده نکنی ...میگه فلسفه ست...درباره خودمو خودت بگو... میگم چی بگم؟ میگه دلم واسه چی بگم گفتنات تنگ شده بود ... من نفس تنگی میشم....دوباره...میمیرم آخرش! یه روز ازین نفس تنگی!...سعی میکنم نفهمه ...نمیخوام آخر شب زنگ بزنه که بگه نگران شدم و هی جرف بزنیم تا صب ...نمیفهمه اما شب هم حرف میزنیم ...تلفنی چون حرف حرف اورده...از اون روز میگه که سفر بوده و من هیچی جواب اس ام اس نمیدادم...از روزی که از سفر شیش صب میرسه و میاد سر کار و من باهاش سر فلان مسافر دعوا میکنم...از اینکه اینقدر ندیدش میگیرم...اینقدر نگاش هم نمیکنم چه برسه به حرف ...از روزی  که واسم سالگرد روزی را اس ام اس کرده بود و من واسش جواب داده بودم از خاطرات کهنه برایم نگو عزیز...تقویم های کهنه به دردم نمیخورد...و میگه که اشکش دراومده چون سال ۸۴ بهترین سال زندگیش بوده و حاضر هست بگن سال ۸۴ را یه بار دیگه زندگی کن و بمیر! ... میگه نمیفهمه چرا دیگه دوست هم نیستم واسش و میگه تو کلی به من تکیه کردی (راست میگه!یه وقت هایی) و نمیگی شاید من احتیاج بهت داشته باشم؟ نمیگی دوستیم مثلا؟؟ خیلی زودتر از قدیم ها شب به خیر میگم...و قدیم ها خیلی وقت پیش هست... دلم میخواد از مسیح (داداشم ) واسش بگم...و عشقش و نگرانی من از اینکه میخوان به خونواده ها بگن ...و بگم که من چقدر از واکنش خونواده ناهید عزیز وقتی مسیح بیمار را ببینن میترسم  ...نمیگم...دلم میخواد از اون آقاهه که میخواد بهم کمک کنه واسه انجمن خیریه بگم...نمیگم...دلم میخواد از تموم ترس هام بگم و خواب ها و تصویر ها...نمیگم...دلم میخواد درباره "خداوند الموت " بگم و نمیگم...دلم میخواد درباره حرص هایی که میده یا خوبی هاش بگم و نمیگم ...دیگه هیچی نمیگم.

» تو دفتر بنایی و گچ کاری داریم...بعدش آقای رییس درحالی که دیسک کمر داره حسابی به کار هست...آقای تصادف و برادر جان همسر جان (اون داداشش که من هی میگم برکت داره و تازه اومده پیش ما کاراموزی به جای آیدا )میان خداحافظی ...میگم آقای رییس داره کار میکنه شما جوون این!؟ آقای تصادف میخونه:

در بهار زندگی احساس پیری می کنم
با همه آزادگی فکر اسیری می کنم
بس که بد دیدم ز یاران به ظاهرخوب خود
بعد از این بر کودک دل سخت گیری می کنم

نگاش تا ته قلبم رفت ...آشفت من و وجدان منو ...

دیشب میگف من تو رو میفهمم .تو هم یه کم منو بفهم .  

» حس نوشتن نبود...یه جورایی دستم به نوشتن نمیرفت...وقایع هم اونقدر چن پهلو و پیچیده بود که نمیشد نوشت...

» یه کم وقت پیش خواب دیدم یه دستی هی جفت جفت حیوون میندازه تو یه اتاق خالی که دوتا اتاق که به هم ربط دارن درشون اون تو باز میشه و این حیوونا که همه بچه سال هم بودن میدویدن تو در اتاق اولی...بعدش حیوونا هی متضاد بودن اول موش بعدش گربه بعدش سگ ...بعدش من خیره به دسته بودم که توله سگا را انداخت اونوقت چون از سگ میترسم به خودم گفتم برم در دوتا اتاقو ببندم که نتونن بیان پیشم تا اومدم در اتاق دومی را ببندم یهویی یه سگ بزرگ آستین دستمو گاز گرفت آ من هر کاری میکردم ول نمیکرد...آویزون دست من بود ...سنگین...منم میترسیدم ...هرچی هم با زحمت دستمو تکون میدادم ول کن نبود...

» دو شب پیش خواب دیدم از دور یهویی  یه لاک پشت دیدم  بعدش فرتی نمیدونم چجوری فهمیدیم (این فعل برمیگرده به من و لاک پشته!!) که همونیه که ۳ سال پیش اندازه یه کف دستش کردیم بردیمش تو ساحل کیش آزادش کردیم! و همونیم که مامان غیر بیولوژیکیش بوده !!  بعدش رو دوتا پاش بلند شد سعی کرد باید پیش من عین تاتی تاتی کردن بچه ها بود بعدش منم گفتم عزیزم دستامو باز کردم عین فیلم هندی ها : لاک پشتم!! آ دویدم! بعدش بغلیدمش! نمیشد فشارش بدم به سینه ام اما کیف خودشو داشت...آی خوب بود!!

»دیشب خواب دیدم  یه طوطی اومد نشست لای دوتا انگشت دستم! بعدش یهویی افتاد به جون انگشتام یعنی گوشت انگشتام را گاز میگرفت میکند...وای اونقدر وحشتناک بود...هرچی سعی میکردم از دستم با اون یکی دسام جداش کنم نمیشد پنجه هاش حلقه شده بود به بیخ انگشتم...بال هم میزد هی اونقدر تند که نمیشد دست برد به طرفش ...بعدش من به خودم قول یه نیکوکاری داده بودم که اگه فلان مسافر ویزا گرفت ادا کنم بعدش تو خواب هی فکر میکردم چون نذر مو ادا نکردم این بلا داره سرم میاد...از خواب پریدم!!

» آخه یعنی چی؟؟؟ اونم تنهایی!! نه بشه تو بغل همسر جان آروم گرفت از وحشت نه بشه گفت و خندید!!

» خدا جون! تنها گیر اوردی؟؟؟

» یه دونه شیرینی ناپلئونی خوردم هر کی بهم میرسه یه جامو میگه پاک کن!! همسر جان به لپ هام اشاره میکنه! کلی پاک میکنم! تازه  تینا میگه دور لبت را پاک کن! بعدش آقای تصادف از راه میرسه میگه تو موهات هم خامه هس!! آخه یعنی چی اونوقت؟؟؟ متشخص که هیچی! چرا بزرگ نمیشم من؟؟؟

» همسر جان یه عکس از چشم من برداشته گذاشته روی موبایلش...آقای تصادف یه عکس از یه خواننده مو بلند عرب ( بلند نه ها!! بولوند) ...من عکس چند تا شکوفه را...نمیدونم کدوم بیشتر لذت میبریم؟

» پسر عمه ام به همسر جان میگه این عکس را از کجا دانلود کردی؟ من خوشم میشه!! میگم خوب نگاه کن چشم منه خب!! میگه راس میگی؟ آقای همسرش راس میگه؟؟ (آخه یعنی چی؟؟؟)

َ» مرتیکه بد نگاه میکنه...جلوی زنش که از لای چادر منو نگاه میکنه...این مرتیکه وایساده بر بر بد نگاه میکنه!  نمیدونم چرا این منم که خجالت میکشم؟؟؟

یادتونه گفتم به هر قیمتی؟

به اونجاها نکشید...مفت تموم شد...خودشو خیلی ارزون فروخت...

حالا دیگه از چشم هاش فرار نمیکنم...تو نگام چیزیه که ظاهرا اون تاب دیدنشو نداره...

فعلا همین.

غزلی زیبا از حسین تقلیلی در این وبلاگ  

مامان خانم من کلی همیشه نگران نسل های آینده هس! اینه که هیچ سیستم گرمایشی قرار نیس حالا حالا ها روشن شه! بعدش پری روز اونجا بودیم همه سردمون شده بود!!

من -- مامان شومینه را روشن کنم سرده؟  مامان خانم: نه! تازه اول آبان هس!

من : چه کار به تقویم داریم! سرده روشنش میکنیم!! مامان خانم : هی میگم غذا بخور واسه اینه که جون بگیری!  

بابایی -- حالا کی میشه روشنش کرد که نسلهای آینده آسیب نبینن؟

مامان مصمم:  اواسط آذر! حالا زوده واسه این حرفا

داداشی--خودمون تا اون موقع منقرض نشیم؟

مامان : خوب آسین کوتاه نگردین!!

بابایی : این آستین کوتاهی ما اعتراض مدنی هس!!

من : مامان خانم شما اصن به دموکراسی و رای گیری اعتقاد دارین؟ 

مامان خانم میخنده! باز خوبه ولی فقیه خندون باشه!!

 ( حالا همه چی نسبیه!! خاکستری هم نسبیه آخه ؟؟؟ )

بار اول با ذوق و شوق ساختیم تا تموم شد و گفتیم از سر کار که اومدیم میریم قابش میکنیم! از قضا اونروز یه خانمی قرار بود بیاید خانه به هم ریخته ما رو کمی مرتب کنه!! ایشون در کل خونه شدیدا به هم ریخته!(تا اوضا وخیم نباشه که ایشونو خبر نمیکنیم!! ) ما فقط زیر پازل به چشمش اومده بود و در نتیجه پازل را جمع کرده بود گذاشته بود تو جعبه اش!!

»من از همون روز دیوونه شدم!!

اول بهارامسال برادر شوهر جان واسه من دوتا فنج خوشگل نوک نارنجی خرید و  ذوف مرگ ام کرد! بعدش  چون داشتیم میرفتیم سفر فنج ها رو با همستری که دوستام کادو تولد بهم داده بودن سپردیم به آقای تصادف که میونش با همستر به شدت خوب بود. از سفر که اومدیم رفتیم بچه هامونو پس بگیریم دیدیم آقای تصادف  هم دوتا مرغ عشق واسمون خریدن عیدی! بعدش ما تا حالا داریم از وجودشون کیف میکنیم! اما چون آزادی سرمون میشه میخوایم اول بهار اونارو آزاد کنیم .(البته انگاری خیلی هم سرمون نمیشه!! که اگه میشد همین حالا این کارو میکردیم!! )  بعدش نه که قرار هس اول بهار پرنده هامونو آزاد کنیم...خوب باید آمادگی آزادی را بهشون بدیم! نمیشه که هی بخورن و بخونن و بخوابن و ندونن دنیا گربه داره! سنگ داره! چمیدونم دوندگی واسه یه لقمه دون داره!! اینه که گاهی هی آزادشون میکنیم تو خونه و من میشم گربه و میزارم دنبالشون! یا انار قل میدم طرفشون! یا هی آرامششونو به هم میزنم که فرز شن تو پریدن و شتاب گرفتن! خلاصه پریشب فنج ها رو آزاد کردیم...دیشب مرغ عشق ها و امشب نزدیک بود ماهی ها رو از آکواریم در بیاریم آزاد کنیم!! اینم عکس هاش!

 آزاد بر فراز دشت کاغذی...

   دوباره به هم رسیدن و بوسه هایی که نشد بگیرم!

 آقای مرغ عشق علف دیده آواز میخواند!

خانم مرغ عشق در دستان همسر جان خنده قشنگ ام!  

» قدیم تر ها هم دو تا لاک پشت سنگاپوری داشتم که اونقدر بزرگشون کردم که دیگه تو فسقلی آکواریم ما جاشون تنگ بود بعدش یه سفر کیش پیش اومد و اونجا آزادشون کردم! (قاچاقی تو کیف دستیم بردموش تو هواپیما!! بسکه حیوون درک نکن هستن کادر هواپیمایی ) بعدش از اون زمان واسم تجربه شد که بچه را باید خوب تربیت کرد تا بعد از اینکه تحویل محیط دادیش هی نگرانشون نباشی! (من لاک پشت هامو بد تربیت کرده بودم! اونقدر لوس شده بودن و لا زرورق بزرگ شده بودن که با نمک دریا و شکار کردن و اینا و اینا بیگانه بودن! خیال میکردن زندگی یعنی صب به صب چشم انتظار یه دایناسور باشی که میاد رو آب واست غذای خوشمزه راحت الحلقوم میریزه )

» به همسر جان میگم دیگه حیوون ها جاهای خالی روحمو پر نمیکنه من بچه میخوام...یکی که وقتی میام خونه صدام کنه! تو بغلم جا بگیره! گاهی میگه هنوز تورو بزرگ نکردم که یکی دیگه گیرم بیاد! گاهی میگه نه! ما میخوایم سفر بریم با بچه نمیشه! گاهی میگه ما هنوز نمیدونیم واسه چی اینجاییم که یکی دیگه را هم بیاریم! گاهی میگه جو گیر شدی ! گاهی میگه مگه دیوونه شدی؟ گاهی میگه نگران تو ام! لاغر مردنی!  همیشه یه چیزی میگه خلاصه! اینبار هم میخنده... و خنده های جادوییش یهو یه عالمه عشق رو جایگزین همه همه فکرهای من میکنه! تا بعدن یادم بیاد دوباره دس خالی موندم!!    

هیچ چیز این جهان  بیکرانه را جدی نگرفته ام

حتی عشق را..."

حسین پناهی